บางที เราก็รู้สึกแย่ เวลาที่โทรไปหาเพื่อนแล้วเพื่อนไม่อยากคุยด้วย

ไม่รู้สิ...บางทีเราไม่มีใครให้โทรหา (ก็ปกติ โทรหาผัวอ่ะนะ แต่ตอนนี้ผัวอยู่ตปท.อ่ะ มันแพงงิ)

ก็เลยต้องโทรหาเพื่อน(ที่เราคิดว่าสนิท) นี่ล่ะ

บางคน (เพื่อนสนิท) พอมีแฟนแล้วก็หายหัวไปจากเพื่อนเลย พอมันอกหัก หรือมีกิ๊กใหม่ก็ถึงจะกลับมาสนิท

อันนี้ ตอนแรกก็งอนๆนะ ตอนหลังเริ่มเข้าใจ ก็ปล่อยมันไป พอโทรไป ถึงมันจะรีบๆรับ ก็ยังรู้สึกถึงความสนิทนิดหน่อย

แต่เพื่อนบางคนเนี่ย วี่แววการมีแฟนน้อยมากๆ แล้วจะว่ามันยุ่งก็คงไม่ได้ เพราะงานก็ไม่ค่อยมี ไม่ได้ทำงานประจำเหมือนคนอื่นเค้า

เราก็ไม่ได้โทรไปบ่อยๆ ขนาดนั้นซะหน่อย แต่บางทีเรามีเรื่องอัพเดต หรืออยากแชร์กับเพื่อนบ้างง่ะ

แต่เพื่อนเวลามันเหงา หรือว่างเนี่ย โทรหาเราไม่เคยจะปฎิเสธ หรือตัดบทเลยนะ

พอเวลาเราเหงา เรากลุ้ม จะหาเพื่อนปรับทุกข์ (ที่คิดว่าเข้าใจเราและสนิท) กลับไม่มีเลยแฮะ

เวลาโทรไปแล้วตัดบท ทั้งๆที่เรายังพูดธุระไม่จบเนี่ย มันน่าน้อยใจนะ เรารู้สึกแย่อ่ะ (เพื่อนสนิทคนแรกที่มีแฟน มันก็ทำกับเราตอนนี้เหมือนกัน)

มันอาจจะคิดว่าเราสนิทกันเกินขั้นจะมาน้อยใจแล้วก็ได้

แต่กับแฟนเราอ่ะ เราบอกเรื่องนี้ตั้งแต่เริ่มคบกันเลยนะ ว่าเราไม่ชอบการถูกตัดบท และต้องให้เราวางสายก่อน เพราะบางทีเรายังมีอะไรพูดอีก ยังไม่จบ ไม่อยากโทรไปใหม่ เสียความรู้สึก และเสียดายตังค์ง่ะ

แต่ทีนี้ มันเป็นกับเพื่อนไง จะไปบอกมันก็กระไร จะหาว่าเราเว่อร์อีก

แถมดูมันก็ข่มๆเราเข้าไปทุกวัน ก็เข้าใจอ่ะนะ ว่าเราก็ทำงานกับมัน มันก็แบ่งเงินให้เราด้วย

แต่ตอนนี้ เรากลับมี Self esteem น้อยลง เพราะว่าเราวางตัวเองต่ำกว่าเพื่อนๆน่ะ

เราก็กลับมาคิดนะ....อืม อาจเพราะตอนนี้เราเหงาจริงๆ ไม่มีเพื่อนสนิท(ที่คิดว่าสนิท)เลย

แฟนเราก็ไม่อยู่ ปกติเราจะไม่แคร์เรื่องเล็กๆน้อยๆของเพื่อนขนาดนี้ เพราะเรายังมีแฟนเป็นนัมเบอร์วันอยู่ มีอะไรก็โทรหาเค้าคนแรกเสมอ

จุดนี้ เราก็พยายาม dissonance ตัวเองนะ ว่าเด๋วแฟนกลับมาแล้ว เราคงจะรู้สึกดีขึ้น

เราเองไม่ใช่คนติดแฟน ติดเพื่อนอะไร แต่บางครั้ง เราจิตตกกับเรื่องอื่นๆมา เราก็อยากมีคนปรึกษาบ้าง

ชีวิตคนเรา ยิ่งแก่ ยิ่งโดดเดี่ยวนะ

แล้วมีอีกคนนึงนะ กลุ่มเดียวกับคนแรกนั่นแหละ เราอุตส่าห์นัดกินข้าวเพื่อตอบแทนความมีน้ำใจของมัน เราก็มีธุระ เพื่อนคนอื่นก็มีธุระ

ก็นัดเวลากันแล้ว แต่เราโทรไป กลับยังอยู่บ้านตอนเวลาที่ควรจะถึงสถานที่แล้ว

เพราะรอเพื่อนอีกคนที่ชอบตัดสายเรานั่นแหละ มารับมัน

เราควรทำยังไงเหรอ?

นี่เราจัดงานนี้ ยอมตื่นเช้า เพื่อมาเลี้ยงข้าวพวกมันเลยนะ ทำไมพวกมันไม่เห็นความสำคัญเลยวะ

งานเนี้ย เหมือนเลี้ยงวันเกิด เลี้ยงรับปริญญาเราด้วยไง เราเลยยิ่งรู้สึกว่า เพื่อนเราไม่แคร์เราเลยหรือเปล่า

ที่สำคัญ แทนที่เราจะวีนมัน เพราะมันมาสาย แต่มันกลับหาว่าเราวีนมันทั้งๆที่เราไม่ได้วีน เพื่อนที่อยู่ข้างๆเราก็เป็นพยานได้ว่า เราไม่ได้ทำเสียงไม่ดีกับมันเลย

เราแค่ถามว่า เออ...มันรู้หรือเปล่าว่านัดกัน 11 โมง (เพราะเราไม่ได้ sms ไปหามัน) มันคิดว่าเราวีนมันหรอ

แล้วเพื่อนคนที่มารับมันน่ะ ก็สรุปว่า นอนดึก ตื่นไม่ไหว ไม่อยากขับรถมาเพื่อกินอย่างเดียว

โหย........เข้าใจนะ เข้าใจ แต่มันเจ็บว่ะ นี่กูตื่นเช้ามาเลี้ยงพวกมึงนะเนี่ย ให้กูจ่ายเป็นเงินก็ได้นะ แต่พวกมึงบอกไม่เอากันเอง

จนตอนนี้ อีคนที่คิดว่าเราวีนก็ยังโกรธเราอยู่ แต่เราไม่แคร์ว่ะ เพราะอันนี้เราไม่ผิดจริงๆ เราไม่ได้วีนนะ ทำไมต้องมาหาเรื่อง ต้องมีอคติกับเราด้วย

ตอนที่เราเรียนอยู่ เราก็ยอมรับว่าเราชอบมาสาย แต่มันไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย พอจบมาก็แทนที่จะดูสิ่งที่เราเป็นปัจจุบัน กลับลากเรื่องเก่าๆมาทำให้เราเสียใจ

แล้วก่อนนั้น เราก็ไปทำธุระให้เพื่อนคนแรกที่มันชอบตัดสาย อุตส่าห์เดินตากฝนไป โทรไปหา กลับพูดเหมือนไม่เต็มใจคุย (อย่างที่มันชอบตัดสายเราก่อนเวลาอันควรน่ะแหละ)

เราก็อุตส่าห์ทำให้ ทั้งๆที่ไม่ใช่ธุระของเราเลย มันกลับคิดว่า เราพูดไม่ดีกับมันซะงั้นน่ะ

กูน่ะ งอนมึงนะ....ไม่ใช่มึงมางอนกู

แล้วการง้อของมัน ก็ไม่ดีเลย เราเลยปฎิเสธงานที่ต้องไปสนุกด้วยกัน เพียงเพราะเราไม่สนุกกับมันแล้ว มันทำไม่ดีกับเราเลย

แต่เรากลับเป็นทุกข์แฮะ กินไม่ได้ นอนไม่หลับ ร้องไห้ เพราะรู้สึกน้อยใจว่าทำไมเพื่อนไม่แคร์ความรู้สึกเราเลย

เราไม่ได้วีนพวกมันเลยเหอะ กับแฟนเรา ยังวีนมากกว่า

แล้วพอเกิดกรณีที่เพื่อนเบี้ยวนัดแล้วหาว่าเราวีน อีเพื่อนคนนี้ก็เข้าข้างมัน ทั้งๆที่ไม่ฟังความเราเลย

เราก็เสียใจนะ แถมมันยังมาด่าเราอีก ว่าเราเป็นวีนไม่รู้ตัว เออ...นะ......ช่างมึงละกัน

เราก็เลยต้องง้อมัน ...เพราะรู้ดีว่าเราไม่มีใครแล้วอ่ะนะ มันรู้สึกแย่ๆยังไงไม่รู้

กูอาจจะเป็นลูกไล่ของมึงมานาน จนมึงทำให้กูเสียเซ้วในตอนนี้

แต่ต่อไป กูจะกลับเป็นคนเดิมที่มีความนับถือตัวเองเท่าเดิม

ก่อนนี้ 1 ปีเราก็เลื่อนมันมาเป็นเพื่อนสนิทชั้นใน(สนิทมาก) อีกครั้ง หลังจากเลื่อนมันออกมาหลายปีหลังจากเรียนจบ

เราก็คงต้องถอยระยะห่างระหว่างพวกมันแล้วล่ะ ตัวเองจะได้ไม่เจ็บ แล้วก็แคร์แฟนเรามากขึ้น

ตอนที่เรายังเริงร่ากับเพื่อนสองคนนี้น่ะ เราทำตัวไม่ดีกับแฟนเราเลย เราโมโหแฟน แล้วก็วีนแฟนมากๆ แต่ตอนนี้ รู้แล้วว่า ใครที่แคร์เราจริงๆ

เราไม่ใช่คนยึดติดกับแฟนนะ แต่ถ้าแฟนเราดีกว่าเพื่อนจริงๆ ก็คงต้องเลือกแฟนแล้วล่ะ

สิ้นเดือนนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเราคงจบกันอย่างค่อยๆเป็น ค่อยๆไป

เรารู้สึกแย่มาพอแล้ว